biribirimizin kenar süsü olmak...

kenar süsü olmak..

styx nehri'nde yolculuk, hk

tesadüfen dinledim, kimin söylediğini de bilmiyorum: "kenar süsü oldum hayatına", gibilerinden bir dizesine takıldı aklım şarkının.
yazma eylemi içindeyseniz, yazmak üzere düşünmeye başlayınca, sıradan cümleler kurmak huzursuz ediyor insanı ( belki de sadece ben böyle hissediyorum); herkesle aynı sözcükleri kullanarak derdimi anlatmak, başkalarından ödünç alınmış giysilerle dolaşmak gibi geliyor. üstelik de kullanılmış giysiler, başkalarının tenine değmiş, kirlenmiş, buruşmuş... ama bazen de bir başkası için dikilmiş, ama yine de kumaşıyla / modeliyle / rengiyle tam da "benim olsaydı keşke" denilecek türden yepyeni giysilerle karşılaşılıyor işte.

"birinin hayatına kenar süsü olmak", düşüncesinin bana bu denli yakın ve anlaşılır geldiğini itiraf etmek kolay değil aslında. zira bu hiç de öğünülecek bir durum değil, içinde çokça "kenara itilmişlik" var, "işlevsizlik" var, "süs olmaktan başka bir işe yarayamamak" var; en azından benim için öyle.
"kenar süsleri" ne işe yarar diye düşünüyorum şarkıyı dinlediğimden beri. sayfanın orta yerine konulan yazı ya da fotoğrafı çerçevelemekten, dikkati yazı ya da fotoğrafa yöneltmekten, bir de ortadaki öğenin çevresinde kalan boşluğu "süsleyerek doldurmaktan" başka ne işe yarar?

"birinin hayatına kenar süsü olmak" dizesi bu yüzden sızlatıyor kalbimi. zira aklıma olamadıklarımı getiriyor, olamadıklarım çerçevenin orta yerinde durdukça duruyor.

iyi ki yazmayı biliyorum, kalbim ve aklım ne kadar yorgun olsa da, parmaklarım tembelliği ne denli sevse de, ruhum kağıttan bir kayık olup Styx Nehri'ni aşmak için dalgalarla boğuşsa da, neyse ki hala yazabiliyorum.

hk, 27.I.2008

tamgitsa

a cup of coffee with a loving company

cafe melange ya da "wiener melange"

hani şu tarif edilerek ısmarlanan,

üstü kalın bir krema tabakası ile "şapkalanmış",

sıcak ve çok lezzetli olan kahve.

"für Serap", Tchibo 23.I.2008

cafe bleu, Tchibo 23.I.2008

bu iki fincan kahvenin hikayesi onları içenlerin belleklerinde saklıdır, kimse merak etmesin.

hk, 23.I.2008

astigmat

Traum der Liebenden, Marc Chagall

Hayatı görüşüm bozuldu benim, ciddi bir astigmatizm söz konusu. Kendi teşhisim bu. Psikiyatrik hastalıkların tedavisi ile ilgili bir yazıda okuduğum cümleye takıldım: " acizliklerimi bildiğime göre, aciz sayılabilir miyim?". Herşeyin farkındayım, ama herşeyin. Olanların ve olacakların. En çok ölümle haşır neşirim dokuz aydır, sonra yaşlılık ve bitkisellik geliyor. Yaşlandığımda bitkiselleşmek istemediğimi farkettim, aklım başımda / cümlelerim bugünki kadar uzun ve anlaşılır / kararlarım mantıklı ve tutarlı olmalı; bunlar olmadığında artık ben olmayacağımı biliyorum. "ben" kalabildiğim sürece yaşamak istiyorum, başkaları tarafından yaşatılmak değil, bakılmak hiç değil. Nefes alıp veren, yemek yiyen ve sindiren, uyuyan ve uyanan bir bitki olmak istemiyorum.

Hayatı görüşüm bozuldu benim, ciddi bir astigmatizm söz konusu. Hayatımdaki herkes dağıldı, beni merak eden / özlemimi çeken / bensiz olamayan kimse kalmadı; sadece kısa süreler için empati kurma becerisinden yoksun iç geçirmeler ile yetinen birileri var. Acılar herkesi korkutuyor, bulaşıcı hastalık gibi, kendilerine de geçmesinden, bir tür "kimyasal kirlilik" kurbanı olmaktan çekiniyorlar. Bu yüzden saklambaç oynar gibi, saklandıkları yaşam kuytularında birden sonsuza dek sayıyorlar.

Hayatı görüşüm bozuldu benim, ciddi bir astigmatizm söz konusu. Artık kimsem kalmadı, ben de kimsesiz kaldım. Hiç ses yok, ıssızlaştım. Eşyalar ve mekanlar duruyor oysa, parmak izleri duruyor, bana gönderdiği mesajlar, el yazısı mektupları, çocukken oynadığı bebekler, giysileri, yazları haftada üç kez suladığı bitkileri, piyano notaları, alyansı duruyor. Bu eşyalar, evi, odalar, yerleştirdiği çekmeceler, düzenlediği dolaplar onun varlığının ve yokluğunun birer işareti; sadece benim okuyabildiğim, kimselerin çözemeyeceği, anahtarı O'nunla geçirdiğim tüm zamanlar boyunca bana parça parça verilmiş bir şifre.

Bu yazıyı okuyan ve söylediklerimi anlayan / beni tanıyan ya da tanımayan kimsenin yazdıklarımı yorumlamasını istemiyorum. Bu bir manifestodur. Astigmatizmimin sonucudur. Biline.

hk, 23.I.2008

I carry your heart

i carry your heart with me (i carry it in my heart)
i am never without it (anywhere i go you go, my dear; and whatever is done by only me is your doing, my darling)
i fear no fate( for you are my fate, my sweet)
i want no world ( for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;
which grows higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart
i carry your heart (i carry it in my heart)

e.e cummings

öğle üzeri..

Bu öğle üzeri kar usulca, kurabiyelerin üzerine serpilen

pudra şekeri gibi yağıyor .

Amadeus dinliyorum,

"öldüğüm zaman bu müzikten mahrum kalacağım",

diye üzülmüşümdür pek çok kez.

Kollarım ve bedenim sıcak, parmaklarım buz gibi.

Bu odanın ve pencerenin

yaşadığım tüm kederleri hafifletmek için verilmiş

birer teselli olduğuna inanıyorum uzun zamandır.

Kış ise aklım ve ruhumdaki yaraları iyileştirmek için üzerime serilmiş bir battaniye.

Nasıl yıllar önce çekilmiş bir fotoğrafın öznesi,

yıllar sonra o fotoğrafı görecek herhangi birine gülümsediğini

aklından geçirmeden duruyorsa objektifin karşısında;

bu binanın planını 1950'li yıllarda çizen mimar da

şimdi benim olan odanın ruhumu sakinleştirip,

üzüntü ve endişelerden uzaklaştıracağını bilmemiştir kuşkusuz..

Sözcüklerimi yazan gümüşten harflerin parlatılmaya ihtiyacı var,

sağ elim sıcacık şimdi, sol elimde altın ışıltılı sessizliği tutuyorum.

hk, 21.1.2008

istemek

biliyor musunuz artık herşeyin eskisi gibi olmasını istiyorum:

yılbaşından haftalar önce edinip, bir haftasonumu ayırdığım, dolmakalemimin deposunu üç kez mavi-siyah mürekkeple doldurup, iyi dileklerimi yazdığım kartların sahiplerinden "sıradan cümlelerle" de olsa bir cevap almak istiyorum.

posta kutumda banka ekstrelerinden, pideci ve içme suyu dağıtıcılarının el ilanlarından, elektrik ve telefon faturalarından ayıklayabileceğim mektuplar, mektupların zarflarında daha önce hiç görmediğim pullar bulmak istiyorum.

dijital olmayan, kurgusu ancak oniki ya da yirmidört saat dayanan kol, masa saatleri ve her saat başını haber veren tok sesli, pandüllü duvar saatleri ile sessizliği tıkırdayan odalar istiyorum.

bilgisayarda "barbie" bebeğinin saçlarını küçük "tıklamalar"la renkten renge sokan, giysilerini değiştiren; ya da garip ve karanlık bir evrenin ürkütücü yaratıklarını aynı tıklamalarla yokeden çocuklar yerine, oyuncak bebekleri ve herbiri başka renkte ebrulanmış bilyaları ile oynayan;

ödevlerini bilgisayar başında değil, kitaplıktaki ansiklopedileri kullanarak yapan; güzel el yazısı yazmayı bilen; radyo başında "okul radyosu"nu dinleyen, akşamüzerleri "çocuk bahçesi"ni kaçırmayan ve geceleri uyumadan önce kitap okumayı alışkanlık edinen çocuklar istiyorum.

akşam yemeğinden sonra gidilen misafirlikleri istiyorum.

çarşamba geceleri "radyo tiyatrosu"nu dinlemek ve hayallere dalmak istiyorum.

sabahları uyandığımda koridoru katetmek ve salondaki koltuğunda tığ işi yapan anneciğimi lavanta çiçeği kokan yanaklarından öpmek istiyorum.

ve biliyorum, artık imkânsız olan pek çok şey istiyorum.

hk, 20.1.2008

üşürken...

üşürken ve gecenin bu en huzurlu (yalnız) anlarının bitmemesi için üşümeye bile aldırmazken yazıyorum. yapraklarının kenarlarında dantelimsi buz kristalleri saçaklanmış yaprakların fotoğrafını bu yazıyı resimsiz bırakmamak için seçiverdim bilgisayarımın belleğinden.
oysa birazdan bu odadan çıkmak zorunda olduğumu, ışığı söndüreceğimi, radyodan gelen keman konçertosunun susuvereceğini çok iyi biliyorum. bütün bunları gitmek zorunda olduğum yere gitmek istemediğim kadar iyi biliyorum.

pencereden kar ile örtülü bahçenin loş beyazlığı görünüyor, toprak sıcaktır karın altında, ağaç ve bitkilerin kökleri tatlı bir kış uykusundadır şimdi. bu soğuk, kuytu ve durgun kimsesizliği seviyorum.

kış biter bitmez, ağaçlar baharlanırken uyusam, ta öbür kışa dek derin bir yaz uykusuna dalsam keşke.

keşke zamana "bu anın içinde" kalabilmeyi öğretebilsem.

oysa bu cümleler okunurken "an bitmiş", ben çoktan istemediğim yere varmış olacağım.

hk, 14.I.2008

ikiz palyacolar ve hampo icin...